|
ເມື່ອທຳມະຢູ່ໃນໃຈ
* ປະເພນີ ບຸນເຂົ້າພັນສາ ຫຼື ບຸນຈຳວັດສາຫາກໍຜ່ານມາໝາດໆ, ສົດໆຮ້ອນໆນີ້ເອງ ແລະເທົ່າທີ່ເຫັນ ມາແຕ່ລະຫຼັງຄາເຮືອນ,ແຕ່ລະຄອບຄົວຕ່າງກໍເຮັດເຂົ້າໝໍ້ຫໍ່ເຂົ້າ ຕົ້ມ, ກຽມເຄື່ອງປັດໄຈໄທຍະທານ
ຕ່າງໆບໍ່ວ່າຈະເປັນອາຫານຫວານ- ຄາວ, ຜ້ານ້ຳຝົນ,ຕົ້ນເຜິ້ງຕົ້ນທຽນ ເພື່ອຕື່ນເຊົ້າມາຈະໄດ້ມຸ່ງໜ້າເຂົ້າສູ່ວັດສູ່ວາ ແລະພໍມາເຖິງວັນບຸນຈິງໆຢູ່ຕາມວັດວາອາຮາມຕ່າງໆນັ້ນກໍຄຶກຄັກໄປດ້ວຍອອກຕົນຍາດໂຍມທັງ
ຍິງ-ຊາຍ,ທັງຜູ້ເຖົ້າຜູ້ແກ່-ໄວໜຸ່ມ ແລະ ເດັກເຍົາໄວໄປໃສ່ບາດ, ຖວາຍເຄື່ອງປັດໄຈທານຕ່າງໆ
ໃຫ້ແກ່ພະພິກຂຸສົງສາມະເນນ ... ນີ້ກໍເປັນການສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ : ທຳມະທຳໂມໄດ້ເຂົ້າ,ໄດ້ຝັງເລິກຢູ່ໃນຈິດໃນໃຈຂອງພຸດທະສາສະນິກກະຊົນທັງຫຼາຍ.ແຕ່ຂະນະດຽວກັນ, ກໍຍັງມີຄົນເປັນຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍມັກຄິດມັກນຶກໄປວ່າ : ເລື່ອງຂອງທຳມະເປັນເລື່ອງຂອງສາ ສະໜາເປັນເລື່ອງຂອງພະທີ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈແສນຍາກເຂັນ ແລະ ຖືວ່າເປັນເລື່ອງທີ່ໄກຕົວ! ແຕ່ຄວາມ
ເປັນຈິງແລ້ວ, ຄຳວ່າ : “ທຳມະ” ແມ່ນມີຄວາມໝາຍທັງເລິກ-ກວ້າງ, ມີຄວາມສຳຄັນເປັນຢ່າງ
ຍິ່ງ.ທັງນີ້, ທຳມະກໍຄືຄວາມຈິງ, ຄວາມຖືກ ຕ້ອງ ແລະ ຖືເປັນຫຼັກການທີ່ດີຂອງຄົນເຮົາທີ່ຈະປະພຶດ,ປະຕິບັດໃນການດຳລົງຊີວິດຂອງເຮົານັ້ນເອງ. ມີສິ່ງໜຶ່ງທີ່ຖືເປັນການຢັ້ງຢືນອັນໝັ້ນຄົງແນ່ນອນໃນເລື່ອງທຳມະນີ້ມີຂໍ້ທຳມະບົດໜຶ່ງຂອງທ່າ
ນພຸດທະທາດເຊິ່ງເພິ່ນໄດ້ກ່າວໄວ້ຕອນໜຶ່ງທີ່ສຳຄັນ ແລະ ໄດ້ເປັນມໍລະດົກທາງທຳວ່າ : “ທຳມະບໍ່ແມ່ນຕົວໜັງສືແຫ່ງການສະແດງທຳ,ແຕ່ເປັນການທຳ (ປະຕິບັດ) ໜ້າທີ່ໆຖືກຕ້ອງ
ຂອງຜູ້ປະຕິບັດຂອງແຕ່ ລະຄົນໃນທຸກອະລິຍະບົດ.ທຸກເວລາທຸກສະຖານທີ່ ຢ່າງຖືກຕ້ອງໃນ
ຄວາມເປັນມະນຸດຂອງຕົນ ແລະ ຜູ້ອື່ນທີ່ກ່ຽວຂ້ອງເຊິ່ງກັນ ແລະກັນ ຈຶ່ງຈະເປັນທຳມະທີ່ຖືກຕ້ອງຕາມຫຼັກແຫ່ງພຸດທະສາສະໜາອັນນຳມາໃນຄວາມສະຫງົບສຸກໄດ້ຢ່າງ
ແທ້ຈິງ”.ທັງໝົດທັງປວງຂອງຄວາມໝາຍ,ຄວາມສຳຄັນຂອງທຳມະນີ້ ລ້ວນເປັນຄວາມຈິງ ແລະ
ຄວາມ ຖືກຕ້ອງໃນການປະພຶດປະຕິບັດຂອງພວກເຮົາທຸກຄົນ, ທັງນີ້ ຖ້າໃນຊີວິດຂອງເຮົາມີແນວ
ທາງ
ແລະ ເດີນໄປຕາມທິດທາງທີ່ຖືກຕ້ອງແລ້ວ, ເຮົາຍ່ອມຈະບໍ່ກ້າວເດີນໄປໃນທາງທີ່ຜິດທິດ
ຜິດທາງ ແລະຈະ ພົບແຕ່ຄວາມສຸກ,ຄວາມໂຊກລາບ, ຄວາມມ່ວນຊື່ນມາກມາຍກ່າຍ ກອງ ແລະ ຫຼາຍກວ່າການທີ່ຈະພົບກັບຄວາມທຸກທາງໃຈທັງຫຼາຍທັງປວງແນ່ນອນ!
|
